Jako rodzice mierzymy się z wieloma, często bardzo trudnymi dla nas wyzwaniami. Próbujemy sobie radzić z rodzicielskimi dylematami szukając nowych rozwiązań, różnymi drogami staramy się dotrzeć do naszego dziecka oraz pracować nad relacją z nim. Bywa, że dzielimy się z innymi (członkami rodziny, przyjaciółmi) swoimi doświadczeniami, rozterkami, albo przeciwnie – pozostawiamy je dla siebie, bojąc się oceny, krytyki w obszarze, który wielu z nas postrzega jako najważniejszą z życiowych ról. Zdarzają się też takie sytuacje, kiedy czujemy, że nie umiemy lub nie wiemy, jak pomóc naszemu dziecku. Wtedy warto zastanowić się nad tym, kto będzie potrafił udzielić mu pomocy? Być może będzie to psychoterapeuta?

Reklama

 

Jaki jest cel psychoterapii?

 

Główny cel psychoterapii to wspomaganie harmonijnego rozwoju dziecka. Ponadto pomoc psychoterapeuty jest istotna w kryzysowych, traumatycznych sytuacjach – pomaga on małemu pacjentowi je zrozumieć, co sprzyjać może ich przezwyciężeniu.

 

Psychoterapia może pomóc dzieciom, które borykają się z:

Reklama
  • nieadekwatną, najczęściej zaniżoną samooceną;
  • trudnościami w komunikacji oraz we współpracy z rówieśnikami i dorosłymi (dziecko agresywne, nieśmiałe);
  • problemami w nawiązywaniu konstruktywnych relacji w grupie rówieśniczej;
  • zaburzeniami emocjonalnymi (lęki – np. separacyjny,  fobie – np. szkolna itp.);
  • zaburzeniami  zachowania, zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi, zespołem deficytu uwagi z nadruchliwością – ADHD;
  • trudnościami adaptacyjnymi (w przedszkolu, szkole);
  • objawami psychosomatycznymi (częste bóle brzucha, biegunki itp);
  • byciem ofiarą lub świadkiem przemocy;
  • z  kryzysową sytuacją – m.in. żałobą, rozwodem rodziców, pojawieniem się młodszego rodzeństwa;
  • długotrwałym smutkiem lub przygnębieniem, które powodują brak zainteresowania aktywnością fizyczną i zabawą;
  • z trudnościami w regulacji emocji (np. wybuchy złości);
  • zaburzeniami w percepcji obrazu własnego ciała;
  • zaburzeniami odżywiania.

 

Jak wygląda psychoterapia dzieci i młodzieży?

 

Podczas pierwszego spotkania specjalista rozmawia z rodzicami lub opiekunami o zaobserwowanych przez nich u dziecka trudnościach oraz niepokojących objawach lub zmianach w zachowaniu córki/syna. Psychoterapeuta pyta również o funkcjonowanie dziecka w ważnych dla niego obszarach – zarówno aktualne, jak i  we wcześniejszym okresie, jeszcze przed zaobserwowaniem trudności. Wówczas ma miejsce wstępne określenie problemu. Kolejny etap to rozmowa z dzieckiem, w której psychoterapeuta podejmuje próbę dotarcia do obszarów, tematów, które są dla dziecka trudne. Następnie specjalista stawia hipotezy dotyczące źródeł doświadczanych przez dziecko trudności, oraz może zaproponować psychoterapię, jeżeli uzna, że będzie ona pomocna. W skutecznej psychoterapii niezbędna jest współpraca z rodzicami. Dlatego psychoterapeuta pozostaje z nimi w kontakcie, informuje o przebiegu procesu terapeutycznego oraz udziela wskazówek dotyczących oddziaływań wychowawczych w domu.

 

Psychoterapia rodziców

 

Bywa też tak, że oprócz dziecka specjalistycznej pomocy wymagają również jego rodzice – wtedy wskazana jest ich praca z innym terapeutą w obszarze doskonalenia kompetencji rodzicielskich. Nieodzowny jest wówczas kontakt pomiędzy psychoterapeutą pracującym z dzieckiem a specjalistą, który wspiera jego rodziców. Polegać on powinien na wymianie istotnych obserwacji oraz wskazywaniu sobie nawzajem obszarów do pracy terapeutycznej.

 

Psychoterapia rodzinna

 

Ponadto należy mieć świadomość, że dziecko, które trafia na psychoterapię, zostaje często – jako najsłabsze ogniwo – nieświadomie „delegowane” przez członków rodziny jako nosiciel objawu, podczas gdy oddziaływań terapeutycznych wymaga zdecydowanie cały system rodzinny. Wówczas najbardziej adekwatną formą pomocy będzie psychoterapia rodzinna.

 

Pamiętajmy, że czasem jako rodzice potrzebujemy nowego punktu odniesienia do naszych – często intuicyjnie podejmowanych – działań. Psychoterapeuta może pomóc nam w znalezieniu nowej perspektywy w przyglądaniu się zarówno temu, co dzieje się w życiu naszego dziecka, ale też procesom, jakie zachodzą w naszej relacji z córką lub synem. Rodzina posiada zasoby do zmiany, a wiedza i doświadczenie psychoterapeuty mogą pomóc dziecku oraz innym jej członkom na nowo je dostrzec lub wzmocnić.

 

Katarzyna KanieckaKatarzyna Kaniecka – jest psychologiem i pedagogiem. Aktualnie szkoli się w zakresie analizy transakcyjnej. Pracuje w Klinice Uniwersytetu SWPS, gdzie odpowiedzialna jest za: psychoterapię dzieci od 2,5 do 13 roku życia, psychoterapię dla nastolatków, psychoterapię indywidualną, konsultacje dla rodziców, konsultacje dla rodzin oraz warsztaty rozwojowe.

.

Reklama