Jaka jest ta psychoterapia dziś? Dziś, to jest w XXI wieku, kiedy liczy sobie ledwie lub aż jakieś 100 lat, zaczyna zadomawiać się w kulturze i świadomości, jako profesjonalna forma pomocy, po którą, na szczęście, sięga coraz więcej osób. Jakie są jej mankamenty, a co zostało udowodnione naukowo? Czy zwykła rozmowa może pomóc?

 

Psychoterapia dziś. RozmowyAby odpowiedzieć na każde z powyższych pytań, można by przytoczyć wiele artykułów naukowych, rozpraw filozoficznych i osobistych doświadczeń zarówno terapeutów, jak i pacjentów. Wszystko to, w najdoskonalszym, proporcjonalnym i wyczerpującym połączeniu funduje książka „Psychoterapia dziś” – rozmowy pod redakcją Zofii Milskiej- Wrzosińskiej, która niedawno ukazała się nakładem wydawnictwa PWN. Przede wszystkim – jeśli mowa o psychoterapii, to faktycznie, najlepszym sposobem na jej opis jest dialog. Tu zaś rozmowy prowadzą doświadczeni terapeuci związani z Laboratorium Psychoedukacji, które w tym roku obchodzi swoje 40-lecie.

 

Mija lato, podczas którego szczególnie bardzo uświadomiłam sobie, jak duże wątpliwości (wciąż!) budzi nie tylko sama w sobie psychoterapia, ale przede wszystkim stawianie pierwszych kroków w poszukiwaniach pomocy w tym zakresie. Psycholog, psychiatra, psychoterapeuta? Kim są i czym się różnią? Podejście psychoterapeutyczne? Co to jest i jak wybrać modalność?! Jak długo powinnam chodzić do terapeuty? Po czym poznać, że już mi lepiej? Czy jeśli jest gorzej, to oznacza to, że terapia nie przynosi oczekiwanych rezultatów?

 

Faktycznie, myślę, że dla osób, które nie są związane z tym tematem zawodowo, lawina pytań i wątpliwości już na starcie drogi w poszukiwaniu pomocy może doprowadzić do zablokowania dalszej wędrówki.

 

Jednakże wielu z Was (na szczęście!) zalewa nas mailami z prośbą o odpowiedzi na tego typu wątpliwości. I tu z pomocą przychodzi właśnie ta książka! Wiele osób ma taką myśl, która pojawia się nagle i znika równie niespodziewanie: „Pora umówić się do psychoterapeuty”. Myśl ta pojawia się w momentach trudnych, tudzież po chwilach kryzysowych, jednak wraz ze stabilizacją sytuacji częstokroć blednie, a codzienne sprawy spychają ją na plan dalszy. Jednakże myśl ta powraca niczym natrętna mucha brzęcząca nad uchem w środku nocy i pojawia się żal, że jednak trzeba było iść na tę psychoterapię poprzednim razem, to może teraz byłoby nieco lepiej, ale skoro nie wiadomo od czego zacząć to… sytuacja wraca do punktu wyjścia. Jeśli nie wiadomo od czego zacząć, to najlepiej od początku, a moim zdaniem, właśnie ta książka może być fantastycznym punktem wyjścia do oswojenia tematu psychoterapii. Z perspektywy pacjenta przyjrzeć można się temu dlaczego psychoterapia działa, jak wygląda psychoterapia par, czy ciąża to właściwy czas na podjęcie terapii, jak radzić sobie ze stratą i żałobą, jak wygląda psychoterapia grupowa. Każdy znajdzie coś dla siebie, nieprawdaż?

 

I chociaż piszę o tej książce, jako o pozycji koniecznej dla osób, które rozważają rozpoczęcie psychoterapii, to jako początkujący terapeuta przeczytałam ją z zapartym tchem. I myślę, że wielu moich współtowarzyszy, kolegów i koleżanek psychoterapeutów podzieli moje odczucia. Czytelnik ma wrażenie że z pozycji cichego obserwatora przysłuchuje się twórczej i wnikliwej dyskusji niezwykle doświadczonych terapeutów, a perspektywa ta dodaje inspiracji i mocy do pracy własnej.

 

Nie wiem, czy kiedykolwiek miałam takie uczucie, ale kiedy ze smutkiem zamknęłam tylną okładkę książki (dlaczego tak szybko?!), miałam w głowie życzenie, aby każdy mógł przeczytać tę pozycję przynajmniej raz. Ilość wyników rozmaitych badań, osobistych przemyśleń i doświadczeń sprawia, że książka nie zadomowiła się na żadnej z półek w moim domu. Nadal pełni wartę na nocnej szafce tuż przy łóżku, bo doskonale wiem, że nie raz jeszcze do niej wrócę: po informacje, inspirację i introspekcję.

 

Książka dostępna jest na stronie Wydawnictwa Naukowego PWN.

 

Joanna Gutral – doktorantka Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich Uniwersytetu SWPS na wydziale psychologii, słuchaczka Podyplomowej Szkoły Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytetu SWPS, Współzałożycielka i współtwórczyni Akcji Mam Terapeutę. Badawczo zajmuje się postrzeganiem siebie i innych w czasie. Prowadzi zajęcia ze znienawidzonej przez większość studentów statystyki i metodologii. Miłośniczka teatru, wierna czytelniczka twórczości Irvina Yaloma i fanka skandynawskiego kina.

 

Artykuł powstał we współpracy z Wydawnictwem Naukowym PWN.